Cordon aan diggelen

Onderstaand stukje zal gepubliceerd worden in ‘t Ajuintje van deze maand:

Cordon sanitair, geschrapt uit den Oilsjtersen diksjoneir?

Traditioneel moeten bij het begin van de nieuwe legislatuur vertegenwoordigers van de stad worden benoemd in allerlei organisaties, zoals intercommunales en vzw’s waar de stad deel van uitmaakt. Een logische keuze zou dan zijn om te bekijken wie het best geplaatst is om in deze of gene organisatie te zetelen. De meerderheid vindt echter dat deze postjes vooral dienen om eigen mensen gelukkig te maken. “Dat is het prerogatief van de meerderheid” klonk het letterlijk. Niet echt democratisch, met andere woorden.

De minderheidspartijen gingen uiteraard niet mee in deze redenering. Het Vlaams Belang (VB) vond dat het als grootste fractie recht had op de meeste postjes. Waarmee meteen duidelijk is gemaakt dat het VB, net als de meerderheidspartijen, alleen maar is geïnteresseerd in macht, en niet in beleid. Het zou beter zijn voor de werking van de gemeenteraad dat mensen worden benoemd werden die ook daadwerkelijk nuttig werk zouden verrichten in de verschillende organisaties. Maar uiteindelijk liep alle stemmingen uit op wat kon verwacht worden: postjes verdelen.

Het cordon sanitair werd daarbij meermaals doorbroken. Voor alle duidelijkheid: het cordon houdt in dat met het racistische Vlaams Belang geen politieke afspraken worden gemaakt, geen bestuursakkoorden of coalities worden gesloten. Uiteraard heeft het VB zoals elke andere partij alle democratische rechten die horen bij verkozen mandaten: spreekrecht, stemrecht, recht om voorstellen te doen,… Democraten geven met het cordon duidelijk aan dat het VB geen partij als de andere. Het VB wil grote groepen mensen uitsluiten, en dat staat haaks op ons democratisch gedachtegoed. Het cordon geldt zowel voor de lokale als nationale niveaus en verkiezingen. De beginselen van het cordon werden nog eens uitdrukkelijk herbevestigd in het Charter voor de Democratie naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in 2000, dat door alle democratische partijen werd ondertekend.

Wat het plaatselijke werkgelenheidsagentschap (PWA) betreft, hebben de Aalsterse meerderheidspartijen zonder enige schroom het cordon aan hun laars gelapt. De gemeenteraad kiest zelf wie ze naar het PWA sturen. Het PWA stelt werklozen aan het werk en probeert mensen opnieuw te doen functioneren. Gezien het VB tegen werklozen en tegen vakbonden is, heeft het daar weinig te zoeken. Bij de stemming hebben de meeste raadsleden van CD&V en sp.a zich gewoon onthouden als het ging om de Belang-kandidaten. Gezien men verkozen is bij meer ja- dan neen-stemmen, stond een onthouding gelijk aan een ja-stem. Ook in Geraardsbergen heeft de gemeenteraad VB’ers naar het PWA gestuurd. Maar nog straffer ging het er aan toe in de gemeenteraad van Oud Turnhout. Die stuurt twee gemeenteraadsleden van het VB naar het PWA-bestuur, en hierbij hebben raadsleden van CD&V, VLD en zelfs sp.a voor de VB-raadsleden gestemd.

Op de eerste Aalsterse gemeenteraad van maart wilde de gemeenteraad een marathonstemming zoals de vorige keer vermijden. Gezien het bij de benoemingen toch uitdraait op een stemming meerderheid tegen minderheid, werden niet zoveel kandidaturen vanuit de minderheidsfracties ingediend. De drie minderheidsfractie kregen wel de mogelijkheid om mensen aan te duiden voor TMVW, de watermaatschappij. Hier waren kandidaten van VB, Blauw en Groen!. De gemeenteraad vond het echter nodig om maar liefst 2 Belangers en 1 Blauwe naar TMVW te sturen. Uit het aantal stemmen voor de VB-kandidaat, Karim van Overmeire, blijkt duidelijk dat minstens één raadslid van de minderheid liever voor een extra VB’er benoemt.

Het VB kan inderdaad rekenen op grote steun onder de Aalstenaars. Hun vertegenwoordigers zijn democratisch verkozen, en dat geeft hen het recht te zetelen in enkele instellingen. Dat wil echter niet zeggen dat andere partijen met hen samen moeten werken. Er is iets aan de hand als meerderheden koste wat het kost eigen kandidaten wil benoemen en als het dan toch niet anders kan dan maar liever VB’ers afvaardigt in plaats van kandidaten uit andere minderheidsfracties. Wie wel met het VB wil samenwerken, wil meestal ook een politieke verrechtsing binnen de eigen democratische partij. Wordt samenwerking een aanvaarde praktijk, dan zal ook het politieke centrum uiteindelijk het racistische gedachtegoed aanvaardbaar vinden. Men speelt in Aalst dus gevaarlijke spelletjes.